Her geçen günün ardından ...

Gitti Gider...

2009-08-18T14:01:00.001+03:00

Zamanla tanırsın insanları
Yiter hayallerin birer birer
Gerçeği görüp nefreti tadarsın zamanla

Günler geçer saymazsın
Sonu yokmuş gibi yaşarsın
Geceler mezar olur dalarsın uykuya

Nefes al nefes ver
Nefes al nefes ver
Nefes al nefes ver
Gün olur herşey biter

Bu adam gitti gider
Yorgun argın
Usulca burdan göçer
Kırgın üzgün

Çocukken kurduğun hayaller
Tükenir gider birer birer
Ne bir umut kalır ne de keyif zamanla

Eskiyen bir saat gibi
Aynı yönde dönüp duran
24 saatte bir vuran aynı noktaya

Nefes al nefes ver
Nefes al nefes ver
Nefes al nefes ver
Gün olur herşey biter

Bu adam gitti gider
Yorgun argın
Usulca burdan göçer
Kırgın üzgün

Akvaryum Çılgınlığı 2

2009-04-16T00:48:00.005+03:00

Bu arada http://www.akvaryum.com sitesini ve forumunu incelemeye başlamıştım. Balık türleri nelerdir, ne ihtiyaçları var, akvaryum dizaynları falan derken kendimi kaptırmış ve yoldan çıkmış buldum.

Çocukluğumda dayımın dükkanında bir akvaryum vardı. Seyretmesi hoşuma giderdi. Daha sonraları lise zamanlarında çöpçü beslemiştim bir kavanozda. Forumda "canlı doğuranlar" sınıfı balıkları incelerken gerçektende heyecanlanmıştım. Çok vakit kaybetmeden artan el yapımı akvaryuma 1 erkek 2 dişi olmak üzere 3 tane plati aldım.

Yavruladılar. Ancak erkek bir türlü rahat vermedi popülasyonun kalanına. Onuda ders olması açısından ve kalan yavruların hayrı için büyük akvaryuma terfi ettirdik. Forumdan okuduğum kadarıyla japonlarla uyumsuz olan bir türdü plati. Ama o da nesi? Bir efendi oldu, saldırganlığı geçti ki platinin şaşırmamak mümkün değildi. Şimdi ise mutlu ve mesut hayatına devam etmekte.

Aslında aklımda hep malzeme aldığımız bir akvaryumcuda olan "portakal cichled" türleri vardı. Ama heyecanına kalpılıp Lepistes ve molly türlerinden bir akvaryum yaptım iş yerine. İlk günlerde ısıtıcıyı almakta geciktiğimden Lepisteslerden iki tanesi öldü. Sonra da molilerden erkek olanı. En kısa sürede ısıtıcıyı da tedarik ederek kalanları kurtardım. Deneyim sonucu şudur ki canlı doğuran türleri 26 derecenin üzerinde beslenebilen narin hayvanlar. Sonunda hamile olan lepistes ve moli doğurdu. Birkaç ziyanın ardından. 9 lepistes 2 de moli yavrusunu kurtardık. Şimdi büyüyorlar.

Ben bu arada devamlı foruma girerek akvaryum tanıtımlarına bakıyordum. Evde ayrı cins balıklar, işte ayrı türler. Hastalıkları, çözüm yolları, neyden hoşlanırlar, nasıl yem kullanmalı... derken baya bir bilgi edinmiştim. Bu arada da hep gözüme bitkili akvaryumlar takılmaya başlamıştı. Ancak Isparta da kolay kolay canlı bitki bulamıyorduk. Ama o bitkili tankları (akvaryuma verilen teknik bir isim) gördükçe içim gidiyordu. Geçen cumartesi gene kaçamak yapıp akvaryumculardan birine gitmiştim. Konuşurken gözüm birden lepisteslerin bulunduğu tanka takıldı. İçinde 5-6 çeşit bitki vardı. İşte o an aynı filmlerde olduğu gibi dünya aleminden sıyrılmış birden başka bir aleme geçmiştim. Her yaştan insanoğlunun en büyük zaafı olan sahip olma içgüdüsü bende de depreşmişti.

Akvaryumcudan ayrıldığımda kucağımda 20 lt. lik bir tank, ne zamandır aradığım siyah renkli taban kumu, iç filtre ve birkaç bitki vardı. Kendimi arabaya attığımda, 3-5 dakika kadar ne yaptığım hakkında sorgulama safhasında buldum.

Akvaryum Çılgınlığı 1

2009-04-10T11:18:00.011+03:00

Evet, girdi başlığından da anlaşılacağı üzere akvaryum olayı bir çılgınlık haline dönüşmüş durumda. En iyisi her şeyi baştan anlatmak. Olayın gelişimi oldukça uzun. Ben biraz daha özet halinde geçeceğim.

İş yerinde oda arkadaşım Sertaç'ın kendine kurduğu akvaryum ile başladı herşey. Daha sonra belki Kıvanç'ında hoşuna gider diye el yapımı küçük bir akvaryum yapıverdi saolsun Sertaç. Merakla malzemelerini ve 2 tanede şirin japon balığı alarak eve götürdüm. Eve girer girmez Kıvanç elimdekileri farketti. Balıkları görünce de hayretler içinde kalarak anlam vermeye çalıştı olan bitenlere.

Beraberce kurulum aşamasını hallettikten sonra balıkları yüzer konuma getirdik.

Kıvanç ilk gece balıkların başından ayrılmadı. Çok hoşuna gitmişti.

Birkaç gün bu şekilde ilgi devam ettikten sonra yavaşlamaya başladı. Bu arada da el yapımı olduğundan çok görselliği olmayan akvaryumu büyütmeye karar verdim. Ve düşüncemi uygulama safhasına geçirdim. Boyutları 65x25x35h olan hazır bir akvaryum aldım. Beyaz ince bir kum, iç filtre, derece, yapay bitki, bambu dekor, ısıtıcı derken biraz masraf oldu tabi.

Ardından japonlarımızı ve yeni balıklarımızı ilave ettik. 2 küçük 3 de büyük (biri teleskop) olmak üzere toplam 4 adet japon balığı, 2 pangasus (namı diğer köpek balığı), 2 tane türünü bilmediğim ama tahminen sazansıgillerden fosforlu balık ve vatoz. Akvaryumun içi çok şenlenmişti.

Küçük müzik adamı...

2009-02-03T10:23:00.002+02:00

Kıvanç uzunca bir zamandır müzik derslerine gidiyor. Melodika çalıyor. Bu ise onun piyanist ruhunu ortaya koyan bir vidyo. Çalış tarzı klasik değil ama günümüz trendinde :p

Geçen zamandan enstantaneler...

2009-02-03T10:13:00.008+02:00

Zaman zaman çeşitli etkinlikler yapıyoruz oğluşumuzla. Babaannesinin aldığı bir etkinlik kitabında şapka gördü ve istedi.

Birkaç çeşit şapka olmasına rağmen tercih ettiği ise korsan şapkasıydı. Ama illa da kuru kafası olacaktı. Peki neden korsan şapkası?

Bu ise doğaçlama bir Robin Hood şapkası.

Kıvança aldığımız en iyi oyuncak türlerinden biri de "Kaktüs Legolar". Onlarla hem uzunca zaman geçirebiliyor hem de hayal gücünü sergileyebiliyor. Bir çocuğun çizgilerden oluşan bir resmi yapamazken çeşitli geometrik şekillerden oluşan 3B nesneler oluşturabilmesi çok ilginç. Mutlaka bir açıklaması vardır.

Bu onlardan bir tanesi "Amfibik bir araç".

Uyuma(ma) Vakti Dialektleri...

2009-02-03T10:01:00.004+02:00

Birkaç aydır Kıvanç ile beraber yatıyoruz. Yatağa gidiş faslının kendine has bir ritüeli var. Önce dakikalar hesaplanıyor.

"Yarım saat sonra yatalım mı Kıvanç?"
"Yatalım Babacım. Yarım saat çok dimi Babacım?"

Ne cevap verirdiniz bilmiyorum. Ama ben genellikle erk onda olduğundan olumlu yaklaşmaya çalışıyorum.

"Çok Kıvançcım"
Yarım saat sonra,
"Eveeet, zamanımız doldu. Hadi hazırlanalım."
"Ama ben yatmıycam."
"Hani anlaşmıştık oğluşum?"
"Ama ben şaka yaptım."
"Tamam o zaman sana 10 dakika daha, sonra sen gelsende gelmesende ben yatacağım."
"Tamam Babacım. 10 dakika çok dimi Babacım?"
"Çok Kıvançcım"

10 dakika sonra yine aynı şeyler. Bu durumda biraz dik durduğumda ise bazen ağlamalarla bazende boyun eğmelerle hazırlıklar başlıyor. Farkettiğim şey, yatmadan önce biraz beraber vakit geçirirsek olay daha yumuşuyor. Ama, kesinlikle çok atraksiyonlu veya heyecanlı oyunlar ve aktiviteler seçmemek gerekiyor.

Ardından tuvalet ve diş fırçalama faslı bir 15 dk alıyor. Fırçalanan dişlerin ne kadar beyaz olduğuna dair anneden onay alınıyor. Pijama giyilmesi, yatağa yatılması, dua edilmesi ve uyku müziğinin açılması bir 10 dk daha alıyor.

Bu arada edilen dua şöyle başlıyor, "Allahımmmm! sen bize kötü rüyalar vermeyin."

Bu kısımdan sonra bir 10-15 dk. daha el kol hareketler ve çeşitli seslerin çıkarıldığı zaman vakti harcandıktan sonra "Oğlum gözlerini kapatıp ya uyursun yada ben kalkıp giderim" uyarısı yapılır.

Bu uyarıdan sonra sıkıca sarılıp 1-2 dk. hareketsiz kalırsa, deyim yerindeyse bayılma gerçekleşir.

Çok şükür. Eh bir de benim gibi yastığa başını koyar koymaz uyuyan bir adam için ne kadar zor olduğunu düşünmek lazım. Ama eğlenceli :)

İğrenç Palyaço...

2009-02-03T07:58:00.007+02:00

Bir ara bilgisayarda oyun oynayarak vakit geçirmiştik. İnternette flash oyunlardan oynuyorduk. Oyun türlerini ben seçmeye çalışıyordum ama çoğu zaman ateşli, vurmalı ve uzaylı oyunlara kayıyorduk. Bir oyun vardı ki, palyaçolar sirkte tek tekerli bir bisikletin üzerinde omuzlarının üstüne atlayarak denge kurmaya çalışıyorlardı. Daha doğrusu dengeyi oynayan sağlamaya çalışıyordu. Herneyse, bir müddet sonra gece rüyalarında oynadığımız oyunlardan karakterler yada senaryolar görmeye başladı. Bunlardan en ilginci ise "İğrenç Palyaço".

(Palyaçoları bu hale getiren zihniyeti kınıyorum.)

Nasıl bir palyaço gördüğünü bilmemin imkanı yok ama oğluşumun hoşuna gitmediği ve rahatsız ettiği kesin. (Keşke rüyaları tv ye aktaran bir cihaz icat olmuş olsaydı.) Aslında palyaço sevimli bir karakterdir. Çoğu çocuk sever palyaçoyu.

2008 Kurban Bayramı....

2008-12-15T13:03:00.004+02:00

Bu sene dokuz günlük tatilde Kıvanç ile bolca vakit geçirdik. Bilgisayar oyunu oynadık, Wall-e filmine gittik, geceleri beraber uyuduk.

Bayramlaşmaya gittik.

Kuzenler bayramlaştı.

Amca ve yenge ile bayram hatırası çektirildi.

Sağlık, sıhhat, huzur ve mutluluk dolu nice bayramlara.

Bolatlar İnşaat Emlak Ticaret A.Ş. ve Ali BOLAT - 3. Perde

2008-12-15T12:03:00.004+02:00

Bayramdan önceki haftaydı. Banyonun altında, garaj kısmında su akmaya başladı.

O gün eşim ve benim canlarımız çok sıkıldı. Yine tesistaçı çağırıldı. Sonuç,

Yaklaşık 180 Ytl lik bir masraf ortaya çıktı.

Yorum: Allah'a havale ediyorum.

Sarılmak...

2008-11-25T13:07:00.004+02:00

Söylenemeyen kelimelerin, kurulamayan cümlelerin hareketlerle ifadesidir sarılmak. Kimi zaman "özür dilerim" demek yerine, kimi zaman "seni seviyorum" demek yerine, kimi "özledim" demek yerine, kimi zaman da "gitme" demek yerine geçer sarılmak. Sarılmak karşılıklı enerji alışverişi sağlar bazen.

Söylemek mi daha zordur yoksa sarılmak mı bilinmez...

İnsanları Anlamak, İnsanlara Anlatmak...

2008-11-25T10:01:00.003+02:00

Gerçekten zorlanıyorum bu konuda. Kendimi zaman zaman uzaylı gibi hissediyorum. Söylediğim bir kelimeden ya da bir cümleden anlamlar üretmelerini anlayamıyorum. Belki bende problem. Bilemiyorum. Belki konuşmamalı, ne anlamak istiyorlarsa anlasınlar. Susmak belki en iyi çözüm.

Yorumsuz...

2008-11-06T17:05:00.000+02:00

İyiki Doğdun Oğlum...

2008-10-16T12:27:00.007+03:00

Bundan tam dört sene önceydi ailemize katılman.

Zaman geçtikçe büyüdün.

Gülüşünle dünyamızı aydınlattın.

Bizi çocukluğumuza döndürdün.

İyiki doğdun oğlum. İyiki varsın. Ve iyiki bizlesin.

Doğum Günün Kutlu Olsun...

Sil Baştan...

2008-10-15T12:11:00.002+03:00

Gücün Var mı Sevgilim
Derin Sularda İnci Tanesi Aramaya
Cesaretin Kaldıysa
Hala Benle Aşktan Konuşmaya
Söyle Canım Sevgilim
Hayat Bize Oyun Oynuyor Olabilir mi
Yorgun Gibi Bir Halin Var
Duyguların Karışık Olabilir mi
Sil Baştan Başlamak Gerek Bazen
Hayatı Sıfırlamak
Sil Baştan Sevmek Gerek Bazen
Herşeyi Unutmak
Sanki Bugün Son Günmüş Gibi
Dolu Dolu Yaşamak İstiyorum Ben
Her Ne Çıkarsa Yoluma
Selam Verip Yürümek İstiyorum Ben
Sil Baştan Sevmek Gerek Bazen
Hayatı Sıfırlamak
Sil Baştan Sevmek Gerek Bazen
Herşeyi Unutmak...

Şebnem Ferah'ın bir parçasının sözleri. Günlerdir dilime takıldı. Sözler gerçekten hoş. Müzik de öyle aslında. Ama gerçekten şarkıda söylenenler yapılabilir mi? Hayatın silinmez bir şekilde kazıdığı izleri silebilmek? Her ne çıkarsa yoluna selam verip yürümek? Hayatı dolu dolu yaşamak?

Artık Susmak Lazım...

2008-09-07T16:07:00.004+03:00

Empati yapmaya çalıştıkça, küçüktür olur böyle şeyler dedikçe adamı zıvanadan çıkarmamak lazım!

Sevgi görmek istiyorsan saygı göstermesini bilmen lazım.
Çok konuşup laflarını bilemez duruma gelmemen lazım.
Doğruyu, yalnızca doğruyu konuşman lazım.
Başkalarının salak, bir kendinin akıllı olduğunu sanmamak lazım.
Bu senin kaderin ise Allah'a dua edip yakarmak yerine başkalarını suçlayıp, onları aşşağılayıp, terbiyesizlik yapmamak lazım.
Bütün bunları ve fazlasını yaparak Allah'ın sopasını yememek lazım.

Ve en önemlisi "ARTIK SUSMAK LAZIM"!

Yoksa.......

Hayat...

2008-09-04T00:47:00.002+03:00

Nietzsche'nin "Hayat" adlı şiirinden bir alıntıyı Tv'deki bir dizide duydum. Çok anlamlı ve yakın buldum. Şöyle diyor;

Gidene kal demeyeceksin. ..
Gidene kal demek zavallılara,
Kalana git demek terbiyesizlere,
Dönmeyene dön demek acizlere,
Hak edene git demek asillere yakışır.
Kimseye hak etmediğinden fazla değer verme,
Yoksa değersiz olan hep sen olursun.
Düşün...
Kim üzebilir seni senden başka?
Kim doldurabilir içindeki boşluğu sen istemezsen?
Kim mutlu edebilir seni, sen hazır değilsen?
Kim yıkar, yıpratır sen izin vermezsen?
Kim sever seni, sen kendini sevmezsen?
Her şey sende başlar, sende biter...
Yeter ki yürekli ol, tükenme, tüketme, tükettirme içindeki yaşama
sevgisini...
Ya çare sizsiniz yada çaresizsiniz.

Gebze, TUSSİDE, Bilgi Güvenliği...

2008-06-27T19:07:00.002+03:00

"Bilgi Güvenliği Eğitimi" için bir hafta Gebze'deydim. TÜSSİDE de yapılan eğitimler dolu dolu geçti. Diğer üniversiteden gelen otuz kadar bilişim uzmanı ile beraberdik. Yoğun bir şekilde bilgisayar, network, sistem, güvenlik konu başlıklarında fikir alış verişinde bulunduk. Öyleki bu iletişimler günün her saatinde vardı.

Eğitim, içerik olarak kamu kurumlarını kapsamasına rağmen üniversite bilişim uzmanları için çok doyurucu olmadı. Daha pratiğe ve daha özellikli konulara derinlemesine inmek ihtiyacı kendini belli etti. Bu durumda da hızını alamayanlar geceleri kendi belirledikleri konularda kısa samimi sunumlar yaptılar.

TÜSSİDE oldukça güzel bir yer. Hizmet ve memnuniyet konusunda oldukça memnun edici. Eğitim yerlerinin ve kalacak yerlerin aynı yerleşkede bulunması eğitime gelenler için avantajlıydı. Beş gün boyunca değişik konularda eğitim gurupları geldi, gitti.

UEKAE eğitmenlerine verdikleri bilgilerden ve karşı karşıya kaldıkları zorlu sorulara cevap verme çabalarından ve bizlerle birebir ilgilenen (mangalda sucuk partilerinde aktif rol oynayan) Alper Bey'in samimiyetinden dolayı teşekkür ederim.

Hayattan Ne Öğrendim?

2008-06-21T11:41:00.002+03:00

Ağır bir ÖSS sorusu gibiydi Esquire dergisininki... “Hayattan ne öğrendiniz?”
Verilen süre içinde aklıma gelenleri aşağıda yazdım.
Yanlışların doğruları götürmeyeceğini umuyorum:
* * *
Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim. Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...
Ağladım.
* * *
Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu; aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.
* * *
Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla...
Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...
* * *
İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...
Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.
* * *
Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu, sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.
* * *
İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.
* * *
Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.
* * *
Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini....
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.
* * *
Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra...
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...
* * *
Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi...
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...
* * *
Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta...
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.
* * *
Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.
* * *
Namusun önemini öğrendim evde...
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu; gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.
* * *
Gerçeği öğrendim bir gün...
Ve gerçeğin acı olduğunu...
Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.
* * *
Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

CAN DÜNDAR

Not: Teşekkür ederim Can Dündar. Hayatı bu kadar sade ama bu kadar da karmaşık izah ettiğin için

Birgün Beni Anlayacaksın Oğlum...

2008-06-21T01:29:00.000+03:00

Sevgili oğlum, bende seni öyle bırakıp gitmek istemezdim. Sen ağlarken benim içim ağlıyordu. Kalbim sızlıyordu. Aynı bir zamanlar babamın da olduğu gibi. Belki bir gün senin de olacağın gibi. Ve bu durumu sana ve annene hissettirmemek işin en zor olan kısmı. Boğazına düğümlenen şeyi hızlıca ve birçok kez yutkunarak içeriye doğru ittirmeye çalışmak.

Bir zamanlar Babamın da bizi bırakıp gittiği gibi seni bırakıp gitmek istemezdim oğlum. Keşke senide yanıma alabilseydim. Baba-Oğul seyahat edebilseydik ikimiz. Ama bu şu an için mümkün değil tatlı oğluşum. Belki bana kızdın belki de sinirlendin.

Ama inan birgün sende anlayacaksın beni. Tıpkı benim Babamı anladığım gibi.

Seni seviyorum Oğlum :)

Afyon'dan ilginç manzaralar...

2008-06-09T16:24:00.004+03:00

Oğluşumuzun Afyon'dan MMS ile gelen görüntülerini yayınlıyoruz;

Artistik puanları alalım lütfen.

7 Mutlu Yılın Ardından...

2008-05-26T13:15:00.006+03:00

Sevgi, saygı, hürmet, aşk, fedakarlık, paylaşım, ihtiras, tutku ve mutluluk ile geçen tam 7 yılı bitirdik bugün.

Bu sevginin ürünü çok tatlı bir evlat verdi Allah bize. Zaman zaman maddi anlamda zorluklar çeksekte mutlu, sağlıklı ve huzurlu bir yuvamız var çok şükür.

İyiki varsın Yeşim, iyiki benimlesin. Seni çok seviyorum...

Minik Aslanım Minik Kaplanla...

2008-05-21T13:07:00.002+03:00

"Ben Sirk Gördüm"

Bolatlar İnşaat Emlak Ticaret A.Ş. ve Ali BOLAT - 2. Perde

2008-04-28T10:10:00.004+03:00

Sayın Ali BOLAT 17-Nisan-2008 tarihinde kendisi ve şirketi hakkında yazmış olduğum yazıya binaen cevap göndermiş. Cevabını aynen, noktasına virgülüne dokunmadan ilgili yerde yayınladım.

Cevapla ilgili söylenebilecek çok şey var. Ancak konuyu daha çetrefilli hale getirmemek ve bana yakışmayacağını düşündüğüm bir üslup ile cevaplamamak için detaylara inmeyerek önemli gördüğüm birkaç noktaya deyineceğim.

1-) Konutun 1 yıl şirket garantisinde olduğu belirtilen cevapta arızanın Mart-2008 de meydana geldiği ifade edilmiştir.

Öncelikle garanti süresi hakkında, 23/2/1995 tarihinde kabul edilerek 8/3/1995 tarihinde resmi gazetede yayınlanan "4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun" un "Ayıplı Mal" başlığı altında "Bu süre konut ve tatil amaçlı taşınmaz mallarda beş yıldır." cümlesine dikkat çekmek isterim.

Bununla birlikte Mart-2008 den önce gerçekleşen ve Ali Bey in kendisinin ifade etmiş olduğu üretim hatası bulunan "Fırat Boru" markalı sıhhi tesisat borularının döşenmiş olmasından meydana gelen arızalardan, bu arızalardan meydana gelen boya atmalarından ve bir türlü çalışmayan jakuziden de bahsetmesini beklerdim. En önemlisi ise bahsi geçen Mart-2008 de meydana gelen arızanın tüm masrafları (40 ytl tesisatçı, 40 ytl fayansçı ve 20 ytl kırılan fayanslar) tarafımdan karşılanmıştır.

2-) "Lütfen 15.Ağustos.2005 yılında imzaladığımız sözleşmeye iyi bakınız" ifadesi kullanılmıştır. Sözleşmeyi elime aldım ve iyi baktım. Dış duvarlar ve oda zeminleri ile ilgili cümleler gözüme çarptı.

Herneyse! Benim vurgulamak istediğim nokta, bu evi büyük bir borç altına girerek aldığım. Hem de güvenilir ve hizmetinin iyi olduğunu düşündüğümüz birisinden. Belki başkaları için önemsenmeyecek bir tutar olabilir. Ancak ödediğim bu tutarın karşılığını ve verilen sözlerin yerine getirilmesini beklemek gayet doğal hakkım.

Bolatlar İnşaat Emlak Ticaret A.Ş. ve Ali BOLAT

2008-03-11T13:16:00.003+02:00

Bu konuyu yazmamak için elimden gelen iyi niyeti ve tahammülü göstermeye çalıştım. Ancak Bolatlar İnşaat Emlak Ticaret A.Ş. den aldığımız 2 senelik evin sıhhi tesisatı birkaç kez arızalanarak patladığından, jakuzi doğru dürüst bir yada iki kez çalıştığından ve muhatabımız olan Ali BOLAT ın kaygısız, umursamaz ve etik olmayan davranışlarının sonucunda dayanamayarak bu girdiyi yazmaya karar verdim.

2005 yılında herşeyden önce ev sahibi olabilmek için bütün maddi olanakları zorlayarak Bolatlar İnşaat A.Ş. den bir ev almaya karar verdik. Muhatabımız olan Ali BOLAT bize ev betonarme haldeyken çok olumlu davrandı. Makul isteklerimizi geri çevirmedi. Birçok kez isteklerimizi 2 yada 3 kez yineletmemize rağmen çoğunu yerine getirmeye çalıştı.

Ancak ev tamamlanıp içinde oturmaya başladıktan ve maddi olarak hesabımızı görmemizden sonra bu durum birden değişti. İlk esaslı sorun yaklaşık 5-6 ay sonra banyodaki klozetin arkasında bulunan sıhhi tesisatın fire vermesiyle başladı. Fayanslar kırıldı, ortasından çatlayan kaliteli olarak bildiğimiz Fırat Boru markasını taşıyan dirsek değiştirildi. Fayanslar tekrar yapıldı. Ancak duvarın kalkan boyaları için bir boyacı neredeyse 2 hafta gelmedi. Geldiğinde ise duvara sürdüğü boya ile eskisi arasında büyük bir tonaj farkı oldu. Bu arada evin yapımı aşamasında katalogdan numarasını belirterek verdiğimiz boya ile uygulanan boya farklı idi. Daha sonra Ali BOLAT ın ağzından öğrendiğimize göre binaya döşenecek su boruları üretim hatalı imiş.Bu durumun ardından banyoda bulunan jakuzili küvetimizi birkaç kez kullandıktan sonra hiç çalışmamaya başladı. Bunun hikayesi ise ayrı bir stres konusu idi. Jakuzi ile ilgili servisin gelmesi neredeyse üç ay sürdü. Motorun bozuk olduğuna karar vererek değiştirmek için götürdüler. Gidiş o gidiş. Bir türlü ses çıkmadı. Telefon üstüne telefon. Nafile. Meğerse bu işle ilgilenen teknik eleman firmadan ayrılmış. Ayrılırken de konuyla ilgili hiçbir bilgi bırakmamış sanırım. Sonunda bir teknisyen gelerek motoru tamir etti. Dikkat! Garanti kapsamında değiştirilmedi. Sadece tamir edildi. Durumu nasıl mı? Birkaç kez çalıştırdık. Ancak ciddi gayret ve sabır gerektiriyor açıp kapamak.

Geçen hafta ise işi çığrından çıkaran olay, banyoya giden sıhhi tesisatın çamaşır makinasına bağlı olan kısmındaki dirsekte de problem çıkarmasıydı. Ali BOLAT a yönetici tarafından telefon açıldı. Tabi her zaman olduğu gibi "yaptırırız" sözleri alındıktan sonra kendi işimi kendim halletmeye karar verdim. Tesisatçıyı arayarak bakmasını rica ettim. Tesisatçı geldiğinde yaptığımız sohbet esnasında müteahhitin "Git bi bak, oraya verdiğim garanti bitti, tamir eder paranı alırsın" dediğini öğrendim. Yine karolar kırılmaya başlandı. ilk dirsek, ikinci derken 6. karonunda paramparça olmasından sonra 3. dirsekten suyun aktığını tespit etti tesisatçı. Neyse tamir işini hallettikten sonra yeni karoları alıp birde fayansçıya döşettik. Bana 100 YTL ye mal oldu. Bakalım gelecek senelerde kaç kere daha açılıp kapanacak yer karoları?

Isparta gibi bir şehirde ev alınabilecek, birçok inşaatı olan, güvenilir olarak anılan Bolatlar İnşaat Emlak Ticaret A.Ş. nin sahibi Ali BOLAT tan aldığımız, dişten tırnaktan ayırarak kredisini tam 12 sene boyunca ödeyebileceğim evde çıkan sorunlar artık beni ve eşimi cinnet noktasına taşımaya başladı. Bu yazıyıda bahsi geçen müteahhit ve şirketten ev alacakların daha dikkatli ve fikir sahibi olması için burda kaleme aldım.

Durum değişikliği...

2008-03-03T13:19:00.002+02:00

Uzun zamandır kullandığım bu günlüğe artık sınırlı erişim sağlamaya karar verdim. Neden sorusunu daha sonra günlükte açıklayacağım. Şayet bu günlüğü takip eden ve daha sonrada takip etmek isteyenler var ise lütfen bana e-posta atsınlar. Yaklaşık on gün sonra sadece üye olanlar erişebilecektir.

Seni Seviyorum Yeşim...

2008-02-14T10:40:00.002+02:00

Happy Birthday To you My Bro.

2008-01-30T11:25:00.000+02:00

Tut ki elimden düşmeden yürüyelim...

2007-09-30T15:44:00.000+03:00

Hayko Cepkin - Sıkı Tutun

Önce topraktım şimdi ağaç oldum
Derya denizler gibi dalgalandım şimdi duruldum
Kendimi buz gibi çok sert zannederdim
Meğer ne kolaymışım hemen eriyiverdim

Her şey dün gibi inan gelir geçer
Bilemezsek kıymeti hayat bizi içer

Bu benim gurur gecem görsün cümle alem
Yıkamaz kimse inan kalbimdir benim kalem
İşte uzattığım sana yeminli elim
Sımsıkı tut ki bu yolda düşmeden yürüyelim

Her şey dün gibi bilemezsek kıymeti

Tut ki elimden düşmeden yürüyelim
Tut ki elimden düşmeden yürüyelim
Tut ki elimden düşmeden yürüyelim
Tut ki elimden birlikte yürüyelim

Not: İşte şarkı sözü diye buna derim.

Önyargılı olmamak...

2007-09-30T15:05:00.000+03:00

Uzun zamandır dinleyebileceğim, zevkime uygun bir albüm bulamamaktan yakınıyordum. En son Ogün Şanlısoy'un "Korkma" albümüne takılıp kalmıştım. İnternet te dolaşırken gözüme durmadan "Hayko Cepkin" takılıyordu. İsminden dolayı nedense hep ya fantazi yada uyduruk sözlerele bezenmiş pop şarkılarını söyleyen biri beliriveriyordu beynimde.

Taki artan merakımdan dolayı bir parçasını indiriverdim makinama. Oy, oy, oy. Tavsiye ederim. Ogün'den hoşlanıyorsanız kesinlikle Hayko'dan da hoşlanacaksınız demektir.

Alınacak ders; "Hayatta önyargılı olmamak gerekir. Bu zaafiyetten dolayı çok şey kaçırabilir ve kaybedebilirsin."

Yalnızlık, Haddini bilmezlik...

2007-09-13T14:40:00.000+03:00

Bugün sabah oğluşumu ve aşkımı Afyon'a kayınvalidemin yanına gönderdim. Evi büyük bir sessizlik kapladı. Yalnızım. Bugün Ramazan'ın ilk günü oruç biraz zorladı.

Bununla birlikte, bazıları benim yerime fetva vermişler. Aman dikkat et, çarpılmayasın.

Pek iyi başlamadık ama hayırlısı bakalım.

Sonunda kurtuldum...

2007-09-12T12:09:00.000+03:00

Bundan yaklaşık 2 sene önce web tabanlı bir oyuna başlamıştım. Zevkli bir oyundu. Kademe gelişimleri, savaşlar, teknik gelişimler, kovalamaca-yakalmaca vb. Geçen bu zaman zarfında bulunduğum sunucuda iyi bir yere kadarda gelmiştim. Tabi bu noktaya gelene kadar da birçok kez geri sıralara düştüm. Ama yılmayıp tekrar baştan başladım.

Ama bir noktadan sonra çılgınlık halini almaya başladı. Sabah kalkar kalkmaz bilgisayarın başına geçip oyunla ilgileniyordum. Akşamları da aynı şeyler oluyordu. Zaman zaman geceleri uyanıp unuttuğum filolara zeval gelmemesini umarak bilgisayara koşuyordum. 215.000 puanla 4000 kişilik bir sunucuda 580. sıraya kadar geldim.

Sonunda bugün itibariyle kurtuldum. Oyuna girdim ve kayıt silme işlemini gerçekleştirdim. Birkaç gün içerisinde hesabım silinecek. Mutluyum, huzurluyum.

Yarın 2007 senesinin Ramazan'ının ilk günü. Tüm islam alemine hayırlı olmasını diliyorum. Savaşlar olmasın, çocuklar ölmesin! Tüm müslümanların oruçları ve duaları kabul olsun. Bakalım bu sene ben kaç gün tutabileceğim?

Kıvanç'tan inciler...

2007-08-29T01:22:00.000+03:00

Küçüklükten beri diline takılan bazı kelimeler var. Bunlardan bazıları; "haccocca", "ümmiya" ve yenilerde "yosanabay". Anlamlarının ne olduğu hakkında en ufak bir bilgimiz yok. Sanırım bir tür şifre olsa gerek :)

Tatilden Döndük...

2007-08-09T07:24:00.001+03:00

Uzun zamandır hayalini kurduğumuz ve gitmek için planlar yaptığımız tatile çıkabildik sonunda. Nereye mi? Tabiki 15 yıldızlı ve all include by yourself olan Eğirdir'deki evimize.

Dolu dolu geçen 10 günlük bir macera oldu. Bizim için hava değişikliği, Kıvanç hazretleri için ise full-time eğlence dolu on gün.

Geçen sene aldığımız yüzme simidi küçük geldiğinden bu sene can yeleği olayı yaşadık. Ama aldığım yerdeki satıcı "3 yaş olur abi" demesine rağmen biraz büyük geldi.

İlk günlerde "Eğirdir-Altınkum Plajı" na takıldık. Önce biraz kumdan kaleler yaptık daha sonrada yüzdük. Ama plaj artık "Mavi Bayrak" hakedecek durumdan sıyrılmış vaziyette. Çöpler heryerde, gölde ne kadar pislik ararsan var, giriş için kişi başı 2,5 YTL ödüyorsun.

Baktık olcak gibi değil. Bizde şansımızı "Bedre Plajı" nda deneyilim dedik. Hemen hemen 5 km. uzaklıkta bizim kaldığımız yerden. Burası daha büyük bir plaj ve daha temiz.

Bronzlaştık, iyi vakit geçirdik ve tatili bitirdik. Bu zaman zarfında Kıvanç'ın çene iyi düştü. Bir cümleler kuruyor ki kala kalıyorsunuz karşısında. Tabi bazı deyimler, günlük konuşma replikleri ve ona yönelttiğimiz bazı uyarı cümleleri aynen bize dönmeye başladı. Artık yanındayken kelimelerimi ve cümlelerimi seçerek konuşmaktan kasılıp kalıyorum.

Bu arada bir de rekor kaydımız var. İki saatlik gölde yüzme, uzun bir ada yürüyüşü ve emekten sonra yaklaşık 14-15 saatlik ayakta kalış süresi ile rekoru bir çıta yukarı taşımış oldu Kıvanç efendi. Sonunda ne mi oldu? İşte "Yorgun Savaşçı";

Doğum Günün Kutlu Olsun Kuzen...

2007-07-12T23:34:00.000+03:00

Saat gece yarısını vurmadan buradan da doğum gününü kutlamayı başardım. Sevdiklerinle uzun ve hayırlı bir gelecek yaşarsın inşallah.

Doğum Günüm...

2007-07-10T10:05:00.000+03:00

Bugün benim doğum günüm. Belli bir yaştan sonra doğum günleri pek hatırlanmaz derlerdi. Doğruymuş. Belkide bu şekilde arkadaş ve dostlarının ne kadar yakın olduklarını da anlayabiliyorsun. Pek tabiki ilk kutlayan eşim oldu (bkz. aşkım). Annem, babam, kayınvaldem.

Ama birkaç sendir ısrarla ve birkaç gün önceden kutlayanlar var. İş Bankası, Weblebi, Kitap Yurdu, Hepsiburada, Hotmail, Secretcv, Kariyer.net, Bebek Market gibi daha birçok sanal arkadaşım. Beni seven ne çok arkadaşım varmış da benim haberim yok.

Not:( Bu yazıyı okuyupta suçluluk duyarak, vicdanlarını rahatlatmak uğruna bana ulaşmaya çalışanlar; "Sakın Haaaaa!")

Ertesi gün gelen not: Bu girdideki notu aslında arkadaşım, dostum dediğim insanlar için sarfetmiştim. Girdiyi okuyan Esra, Emre ve Gülçin korkarak kendi günlüklerinde doğum günümü kutlamışlar. Onlara çok teşekkür ediyorum.

Dayım geldi, Aylin geldi, Babalar günü...

2007-06-22T13:37:00.001+03:00

Gene arayı uzatmışız buralarda. Aslında bir çok gelişme oldu. Sırasıyla aktaralım.

Küçük dayım (Sebahattin) sürpriz yaparak bizi ziyarete geldi. Annemin moralini oldukça düzeltti bu durum. Tabi gittiğinin ertesi günü gene moraller ayaklar altındaydı. Dayım daha çok Kıvanç'a ilgi gösterdi. Yok, yok serzenişte değilim. Bu gayet doğal bir durum. İyi de anlaştılar doğrusu. Eeee Dede olacak inşaallah yakında kendisi (Bkz: Kuzen)

Dayıma teşekkür ediyorum. Çoluğunu, çocuğunu ve eşini evde bırakıp yaklaşık on gün gelerek Anneme moral olduğu için. Yengeme ve kuzenlere de teşekkür ederim sabırlarından dolayı.

Ardından, Murat'ın mezuniyet töreni yüzü suyu hürmetine Emre, Gülçin ve Aylin geldi. Bir gece kalabildiler. Görüşme fırsatımız oldu. Aslında Emre arada sırada geliyordu da Gülçin ve Aylini görmek gerçekten büyük moral oldu.

Gelişlerini dört gözle bekleyen Yeşim, Gülçin ile biraz moral buldu. Ama yine otobüse bindirip el sallarken durum kötüydü. Sanırım ikimizde onları İstanbul'a ilk yolcu edişimizi anımsadık. Aylin büyümüş çok tatlı olmuş. Güzel kızımın azı dişi çıkıyordu sanırım. Hiç keyfi yoktu. Ama gitmelerine bir saat kala güzel kızımla iyi vakit geçirdik.

Bu fotoğrafı koymadan önce baya düşündüm. Ama sonra karar verdim bu girdiye eklemeye. Çünkü zaman zaman kızım için lüzumsuz talipliler ortaya çıkıyordu. Bu resimle onların pek şansı olmadığını belirtmek lazım diye düşündüm.

Yeşim'in işe başlamasıyla beraber cabbar ve cevval Kıvanç hazretlerine bakmak için gelen Melek anneme de çok teşekkür ediyorum. Sen olmasaydın biz ne yapardık bilmiyorum. Allah senden razı olsun. Ömrüne bereket vücuduna sıhhat versin.

Babalar günü geldi ve geçti. Aşkım bana bir demet gül almış. Tabi gene sürpriz olayı. Evde oyalanırken kapı çalındı. Çiçekçi bitiverdi. Hoş bir sürpriz oldu. Hayatımda bir erkek olarak aldığım ilk gül demeti. Seni çok seviyorum tatlım.

Karşılıksız sevgi, Baba olmak,

2007-06-04T15:02:00.000+03:00

Bugün sabah oğluşum biz evden çıkmadan uyanıvermişti. Geçen hafta da pazartesi günü aynı şey oldu. Sanırım artık haftanın günlerini ayırt edebiliyor. Pazartesi sabahı anne ve babası işe gitmek zorunda bunu biliyor ve uyanıyor. Geçen hafta müthiş bir kıyamet kopmuş annesinin bacağına yapışmıştı gitmemesi için. Seyretmesi zor bir sahneydi. Bu sabahta yatak odasının kapısında yakaladım. Hemen kucağıma aldım ve onu sakinleştirmeye çalıştım. O beni pek dinlemedi "Annem nerde?" diye sorup durdu. Biraz da uykunun mahmurluğundan faydalanarak onu yavaşça yatağa yatırıp bende yanına yattım. "Sana masal anlatayım, daha sabah erken, birazcık daha uyuyalım" dedim. Masal anlatmaya başlamıştım. Bana sırtını döndü. Yavaşça kucakladım oğluşumu. O anda elimi aldı ve parmaklarını parmaklarımın arasına sokarak sanki gitmeme izin vermemek için sıkıca kavradı. Daha önce Yeşim ile geceleri uyurken bunu yapıyordu. Bana ilk defa bu şekilde sarılmıştı.

Saat ilerliyordu. Yeşim'in mesaiye benimde sınava yetişmem gerekiyordu. 5, 10, 15 dk. Bir türlü uykuya dalamıyordu. Tam dalıyor derken sanki birşey dürtüklüyor gibi sıçrayarak uyanıyordu. Sanırım onu bırakıp gitmemden korkuyordu. Ona sakin ve yumuşak sesle uydurukça bir masal anlatıyordum. Neyseki nefes alışverişi değişti ve uykuya daldı. Yavaşça yataktan kalkıp hızlıca evden çıktık.

Gerçekten yüreğimde bi sızı hissettim. Boğazıma düğümlenen bişeyler. Ama ben Baba'ydım. Dik, vakur, kararlı ve korkusuz davranmak zorundayım. Niye? Bende insanım, benimde duygularım var. Oğluşumun o küçücük dünyasında olup bitenleri gözlemleyip tahmin etmeye çalışırken benim içinde zor anlar olabiliyor. Sonra içimdeki ses bana "Ama sen babasın" diyor. Duruşumdan taviz ve falso vermemeliyim.

Oğluşumdan beklediğim tek şey, Allah'ını ve Peygamberini bilen, doğru, terbiyeli ve bilgili bir insan olması. Onu çok seviyorum. Bazen "Baba" olmanın gerektirdiği sertliğe bürünmem gerekse bile.

Happy Birthday To You My Love...

2007-05-24T14:45:00.000+03:00

Bugün bitanecik aşkımın doğum günü. İyiki doğdun tatlım. İyi ki varsın ve benlesin. Ve iyiki doğdun ki bize çok tatlı bir yavru hediye ettin. Sana ne kadar teşekkür etsem azdır.

SENİ SEVİYORUM YEŞİM ÜÇTOP...

Emmoğlu...

2007-04-15T09:27:00.000+03:00

Hoşgeldin Emmoğlu! İyiki geldin. Seninle çok güzel zamanlar geçireceğiz inşaallah.

Amca Oldum...

2007-04-12T14:44:00.000+03:00

Bugün sabah 5:00 civarında beklediğimiz misafir, Arda Bebek aramıza katıldı. Yüce Allah bir kez daha mücizesini bizlere gösterdi. Oğluşumun doğumundan neredeyse 2.5 sene geçti ama o günü unutmak mümkün değil. Her yeni gelen fertle tazelenen umutlar yeşermeye devam ediyor. Sevgili kardeşim Aytuğ ve eşi Filiz i kutluyor, güzel günlerin onları bırakmamasını temenni ediyorum.

Bu arada bende Amca oldum. Benden önce bu sıfatı edinen kardeşim olmasına rağmen omuzlarımda ki yükün biraz daha ağırlaştığını hissettim. Artık Arda için ben "1/2 Baba" ediyorum.

Hoşgeldin ARDA! Sağlıklı, mutlu ve huzurlu günleri Yüce Allah nasip etsin.

(Coming soon...)

Ab 2007, Kütahya, Yeni ufuklar, Kar...

2007-02-03T16:00:00.000+02:00

En sonunda, bu sene şeytanın başağını kırıp AB (Akademik Bilişim - Ab 2007) toplantılarından birine, daha doğrusu benim ilk toplantıma katılma fırsatına nail olabildim. Uzun zamandır Emre ile katılmayı düşündüğümüz ama yılan hikayesine dönen Linux şenlikleri gibi uzamadı bu iş. Borç harç inat ettim gittim.

Maceralı bir yolculuktu. Gece 10:30 otobüsü ile gittik. Kimler mi? Sertaç, Murat, İrfan ve ben. İrfan hasatalandığı için geri dönmek zorunda kaldı. Biz üç kafadar gecenin (yada sabahın) 2:00 ında otobüsteki servis elemanının "Geldik abi, kampüs burası" uyarısıyla toparlanıp aşağı indik. Kapıdan geçtik. İçerde in cin top oynuyor. Ne bir araba ne de bir canlı belirtisi. Bacasından duman çıkan bir binaya doğru yürüdük. Hah, Konukevi yazıyor. Velakin kapı duvar. Bu sırada da bizi bir telaş sarmaya başladı tabiki. Telefonlara sarıldık. Orası burası derken. Kapı girişindeki kulübeden güvenlik görevlisi uykulu gözlerle çıktı. Konukevini arada ve sonunda yatacak sıcak bir yer bulabilmenin rahatlığıyla bir oh çektik. Ama biz yanlış kampüse geldiğimizi de anlamış olduk.

Sabah erken kalkıp bir kahvaltı sefası yapalım diyorduk ki, görevli merkez kampüse gitmemiz gerektiğini belirtti. Bu arada ilginç olan aynı binada kaldığımız ancak benim kim olduğunu tam kestiremediğim, bunun yanında bir tanışıklık sezdiğim biri daha vardı. Kim mi? Necati DEMİR.
Ama gezegendeki resminden çok farklı göründüğünden bütün bir gün boyunca kimdi soruları dolaştı kafamda.

Uzun bir yoldan sonra ulaştık merkez kampüse. Eşyaları kalacağımız yere bıraktıktan sonra konferans salonuna gittik. Şunu belirtmeliyim ki, Dumlupınar Üniversitesi ni tebrik ediyorum. Çok iyi bir organizasyon gerçekleştirdiler. Ellerinize sağlık. Programı belirledikten sonra seminerlere girmeye başladık. Bu arada şimdi Karaelmas Üniversitesi nde çalışan Murat Sürücü de oradaydı. Çoğu etkinliğe ve yemeğe beraberce katıldık. Katıldığımız sunuların faydalı olduğunu söyleyebilirim. Önemli bir toplantı vardı ki, o da ULAKNET-CSIRT toplantısıydı. Detaylara fazla girmek istemiyorum, ama güzel bir gelişme oldu ve bir çalışma gurubuna dahil olduk. Gece çarşıya inmeye karar verdik. Biraz takıldıktan sonra dönüş için otobüs durağında beklemeye başladık. "1" numaralı otobüs gider dediler. Ancak ne gelen var ne giden. Yarım saatlik bir bekleyişten sonra sonunda geldi. Otobüse atladık ama sayın kaptan şöför garip bir ses tonuyla "Nere gidiyosunuz?" diye gürledi. Ben elimdeki parayı uzatmış vaziyette "Merkez Kampüse" dedim. Ama adam suratıma öylece baka kaldı. "Kardeşim almıycakmısın paranı ?" deyince "Bu saatte 2.5 ytl için kampüse gidilir mi?" diye başladı ve varana kadar da anlayamadığımız içten gelen hayvansal homurdanmalarını sürdürdü. Burdan selamlarımı gönderiyorum kendisine :pSon gün ise "Spam 2.0" ve "Bir worm un anatomisi" konulu seminerler gerçekten doyurucu ve ilginçti. Günün kapatırken, saat 17:00 ye bulduğumuz otobüsü kaçırmamak için Huzeyfe ÖNAL ın sunusunu sonuna kadar seyretme fırsatımız olmadı. Bu duruma Sertaç ve ben biraz üzüldük.

Ve eve geri dönüş...

Farkında Olunmayanlar, Tahmin Edilemeyenler, Bilinmeyenler...

2007-01-28T10:10:00.000+02:00

Bundan önceki iki girdide mide bulantılarımı ortaya koymuştum. Kendime hakim olmam gerektiğini, sabretmem gerektiğini ve içimde fokurdamaya başlayan o kızgın lavı dizginlemeye çalışmam gerektiğini dile getirmiştim. Çoğu kişiden değişik reaksiyonlar aldım. Kimisi beni dizginlemeye çalıştı, kimisi ise hala ne olup bittiğinin farkında bile değildi. Bazıları hala "Pamuk Prenses Uykusu" uyumaya devam etmeyi tercih etti, bazıları ise kendi çıkarlarına dokunup dokunmadığını hesapladı.

Bu kadar hırs, bu kadar derin hesaplar ve bu kadar yaverlik? Pes doğrusu! Hiç mi insanlığınızdan kırıntılar kalmadı? Hiç mi topluluk olma isteğiniz yok?

Sonunda kararımı verdim. Eğer başarabilirsem bu noktadaki kariyerime son vereceğim. Artık çok çirkefleşti. Artık ruh halimin kaldıramayacağı hale dönüştü. Evet, bundan sonraki dünya hayatımda bunlardan daha iyi şeyler göreceğimi kimse garanti edemez. Ama ben buna alışık bir insan değilim.

Bu kadar çıkar ilişkileri, menfaat gözetmeler bana göre değil. Herneyse, kendime yeni bir çizgi çizmeye çalışıyorum. Bakalım Allah'ım neler göstercek. "Görelim Mevla'm neyler, neylerse güzel eyler."

Not: Yolgezer'in gözden kaçırdığım günlüğü artık bağlantılarda yerini aldı.

Sona yaklaşırken...

2007-01-23T05:41:00.000+02:00

Hiç kimse vazgeçilmez değildir. Ben de öyle. Bunun farkındayım. Ama bu kadar çabuk gerçekleşiyor olması beni sarstı. Ruhen ve psikolojik olarak kötüye gidiyorum. Ama çabuk toparlanmalıyım. Bana ihtiyacı olan bir eşim ve bir de oğlum var. Eşimin dediği gibi, umarım bu olay tıpkı Emre'ye ve Gülçin'e hayır getirdiği gibi bize de getirir.

Sabah saat 5:50. Kendimi çok aciz hissediyorum. Birazdan ezan okunacak. Her zaman yapmam gerekip de yapmadığım, tek yardım isteyebileceğim makamdan yardım isteyeceğim. İçimde ki kin büyüyor. Durdurmalıyım.

Buna da şükretmeliyim.

Haykırış...

2007-01-14T11:33:00.000+02:00

Askerlik zamanını saymazsak geçtiğimiz Ağustos'ta tam 9 yılı tamamladım çalıştığım kurumda. Benim için uzun bir zaman. Kayıplarla dolu. İlk senelerdeki idealist yaklaşımımdan pek birşey bırakmadılar geriye. İlk üç sene gerçekten bu kuruma verdiğim emeği kendi açmış olduğum küçücük bir dükkana verseydim (şansımda yaver gitseydi) şimdi yadsınamaz bir konumda olabilirdim.

Herşey canım Babam'ın "Oğlum, özel sektörden önce gir bu kamu kurumuna bir öğren devlet işleri nasıl yürüyor." cümlesiyle başladı. Küçük, mutaasıp ve kapalı bir kent (daha doğrusu büyük ilçe) olan Isparta da böyle başladı meslek hayatım. Her zaman söylediğim gibi, bu kuruma başvuran tek salak bilgisayar mühendisi bendim. Hayattaki hatalarım için çok fazla "keşke" kullanmam. Doğrusuyla yanlışıyla yaptıklarıma sahip çıkar sonuçlarına katlanırım. Ama bu yanlışım için çok fazla keşke kullanmaya başladığımı farkettim son birkaç yılda. Sanırım uzun yıllarda bu hatam için "keşke"'ler üreteceğim.

Aslında askerlik zamanım gelene kadar herşey iyi gitmişti. Toplam üç kişi "Bilgi İşlem" kavramını oturtmak ve işleri yoluna koymak için çalışıp çabalıyorduk. Bu sıra birkaç arkadaş daha katılmıştı bizlere. Herşey askere gidip ast-üst ilişkisini, emir-komuta zincirini, üstüne vazife olmayan şeylere karışma yoksa üstünde kalır kavramını ve gerçek memuriyeti öğrenmemle başladı.

Ardından evlenme hikayeleri ile ikinci defa Ankara'da nasibimi aramıştım. Birçok yerde şansımı denedim. Bazıları beni istemedi, bazılarını ise ben istemedim (ah kafam !). Korkutmuştu büyük şehirde yaşam beni. Ya sorumluluğum altındakileri mağdur edersem düşüncesi strese sokmuştu. İşte Babacığımın bahsettiği risklerden biriydi. Alamamıştım. Sonu nasıl olurdu kimse bilemez. Ama ben işimi garantiye almak istemiştim.

Herneyse. Eşimi de işinden koparıp (bir diğer keşke yapmasaydım dediğim konuda budur) Isparta'da kalmaya karar verdik. Yıllar yılları kovaladı. Zor günler atlattık. Sonunda bize sönmeyen bir ışık kaynağı verdi Allah, Oğluşumuz. Her ne kadar karamsar olsam, stresli olsam da onu gördüğümde dünyam değişiyor.

Evlilikle beraber maddi kaygılar da başlamıştı. Şimdi hatırlıyorumda 2002 senesiydi yanlış hatırlamıyorsam, evliliğimizin ilk senesiydi. Etinden sütüne, temizlik maddesinden patetes cipsine kadar çoğu şeyin olduğu toplu alış verişlerimiz olurdu. Şimdiki para ile 60-80 YTL arasında tutuyordu. Şimdi mi? Ne sen sor ne ben söyleyeyim.

Nerden nereye... Konuyu dağıttık gene. Hep yaptığım işi doğru yapmaya ve düzgün olmasını sağlamaya çalıştım. Zaten 1-2 sene öncesine kadar ortalığı toparlayan ben ve eskilerden birkaç arkadaş olduk. Şimdi aklıma geldi de ilk senelerde hizmetli olmadığından zaman zaman "Bilgi İşlem" de yerleri bile silmiştik.

Ufff içim kararmaya başladı, afakanlar çöktü. Bu konuyu daha devam ettiremeyeceğim. Sonuçta ne yaptıysam arkasındayım. Hatalarım olmuştur. Bunlardan ders almaya çalıştım. Ama artık kıçların baş, başların da kıç olduğu gemilerde sürüklenmekten bıktım. İçindeki lavları kusarak önüne ne gelirse yok edecek bir volkanın kendini tuttuğu gibi tutmaya çalışıyorum.

Ama bir çift sözüm var;
"BANA BAKIN, EKMEĞİMLE OYNAMAYIN! SİZİN ARKANIZI TOPARLAMAKTAN SİZİN GİBİ İNSANLIKTAN NASİBİNİ ALAMAMIŞ VARKLIKLARLA UĞRAŞMAKTAN BIKTIM ARTIK! AYAĞINIZI DENK ALIN! KUSARSAM HEM KENDİMİ HEM DE SİZİ YAKARIM!

Bayramlar, Yılbaşılar, Yaşamlar...

2007-01-13T12:34:00.000+02:00

Ramazan Bayramından

Bu da...

Aile saadeti :)

Kurban Bayramından. Kral'ın keyfi (Anane, Anne, Babi)

Eh amca olmanın zararları. Koştur babam koştur. Bakalım biz ne yapcaz?

Aşkım ve küçük aşkım...

Yeni yer...

2006-12-20T12:29:00.000+02:00

Sonunda beta sürümünden çıkan yeni blogger.com a geçiş yapıverdim aniden. Bakalım yenilikleri nelermiş görelim.

Yaş Günü, Bayram, Umutlar...

2006-10-25T22:20:00.000+03:00

Evet, 16-Ekim-2006 günü tatlı oğluşum 2 yaşınıda bitirip 3 yaşından gün aldı. Güzel bir yaş günüydü. Ama yinede eksik kadroyla oluşu özlemleri depreştirdi. "Umut ederim ki" bundan sonraki yaş günleri daha çok kişi ve coşkuyla geçer.

Bu güzel günün ardından da Ramazan Bayramı geldi. Durmak bilmeyen zaman yüzünden bu satırları yazarken bayramı da bitirdik. Ziyaretler oldu. Dolaştık. Ama yinede sönüktü. Canlılık ve neşe hakim değildi. "Umut ederim ki" bundan sonraki bayramlar daha canlı ve neşeli geçer.

Kaç yıl geçti aradan ayrı ayrı? Cevap: 2

2006-10-16T16:45:00.000+03:00

Bugün tatlı oğluşumuzun 2. yaş günü. Ne çabuk geçti 24 ay? Bizleri unutmayan sevgili dostlarımız Emre, Gülçin ve Aylin'e teşekkür ederiz. Tabiki Murat T. ye de ;)

İyi ki doğdun, iyi ki varsın! Seni çok SEVİYORUZ...

Bir var bir yok ...

2006-09-18T23:03:00.000+03:00

07-09-2006, Perşembe, Berat Kandili sabahı. Önceki günün yorgunluğuyla sabah 9:30. Cep telefonum çalıyor. Bir an rüyadamıyım acaba diye tereddüt ediyorum. Ama değil. Oğlum uyanmasın diye çabucak telefonu kavrayıp hole çıkmaya çalışıyorum. Bu arada gözüm bu saatte kim acaba diye telefonun ekranına takılıyor. Uyku sersemliği bir yandan, telefonun ekranındaki Küçük dayım yazısını algılamaya çalışıyorum. Hole ulaştım. Ama telefon kapandı. Bir anda kalp atışlarım hızlanıyor, beynim çok çabuk uyanıp korku eşiğini çoktan geçiyor. Ellerim titriyor, kulaklarımda bir vınıltı ve kalbimin sesi yankılanıyor. "Sabahattin dayım neden sabahın körü arasın ki?" diye içimden geçirip hayra yormaya çalışırken, beynimin kalan yarısı hastahanede olan ve ikinci kalp ameliyatı olmak için bekleyen Büyük dayım (Seyfettin dayım) hakkında ellibin türlü senaryolar üretmekle meşgul. Nefes almakta zorlanıyorum, ellerim telefonda Sabahattin dayımın telefon numarasını çevirirken. Çalıyor. Cevap veren yengem. Titrek bir sesle "Alo Koray,..." diyor. O an kalbim göğüs kafesimin içerisine artık sığmıyor. Ağlamaklı bir sesle çabucak "Seyfettin Dayın... Bu sabah vefat etti... Münasip bir dille annene söyleyin" diyor. Başımdan aşağı inen bir kazan dolusu kaynar suyun cildimi yaktığını hissedebiliyorum. Boğazıma takılan o koca yumruğu yutkunarak mideme doğru ittirmeye çalışıyorum.

Bütün bu olanlar 1 yada 1.5 dakika sürüyor. Kimileri için çok kısa kimileri için ise çok uzun. Bazen fütursuzca harcayıp geride bıraktığımız o birkaç dakika içinde Seyfettin dayım ile ilgili hemen hemen herşeyi tekrar yaşıyorum. Bir anda büyük bir karanlık ve boşluk hissi. Birden bulunduğum yere geri dönüyorum. Annem... Anneme nasıl söyleyeceğim?

(Not: yaklaşık 1.5 aydır draft ta bekleyen girdiyi devam ettiremiyorum. Her seferinde aynı şeyleri yaşıyorum. Yayınlayıp yayınlamamak konusunda da çok tereddüte düşmeme rağmen, burasının bir günlük olduğunu hatırlayarak tarihe sıkıştırıyorum.=

Tatil kıvamı...

2006-08-28T02:52:00.000+03:00

İki hafta önce izne çıktım. Mesai yapmama 1 hafta kaldı. Aslında pek dönesimde yok. Bu zaman zarfında Hamza ve Yeşim ile bol bol vakit geçirdim. Nelermi oldu? :)

İzin iyi başladı. Tam 45 Ytl. yatırdığım ÜDS sınavına hazırlanmak için sorular indirdim ve güzel birde sözlük aldım. Tam iki hafta geçti. Ama ne sorular ne de sözlük bir kez bile olsa açılmadı. Neden mi? Çünkü oğlum ile vakit geçirdim. Gece 3:00 civarları uyuyor öğlene doğru 11:00 civarları da kalkıyoruz. Uyanık olduğumuz zamanlarda Yeşim ve ben full time aksiyondayız. Yemek hazırlıyor, dışarı çıkıyor, oynuyor ve oynuyoruz. Boş vakitler mi? O ne ki?

Hadi bundan vazgeçtik. Kendi kendimi kandırmanın, gaza getirmeye çalışmanın hiç bir anlamı yoktu. Bari dedik mesleğimizle ilgili 2-3 bişey öğrenelim. Uzun zamandır aklımda olan ve bir türlü fırsat bulamadığım Php-Mysql kasayım. 2 gün kastık. Sonuç mu? Sinir edici bir kabızlık. Uygulamalar indirildi, kurulum yapıldı, örnek veri tabanı dizayn edilip oluşturuldu, gerekli belgeler okunmaya başlandı, gerekli tablolardan veri çekebilen bir php yazıldı ve nakavt. Durumu izah edici şu şarkı yapışmıştı ağzıma; "Konuşmayı bilmezsin, şakaları bilmezsin. Küçük bana gel desem gelmeyi bilmezsin. Oynamayı bilmezsin, uyumayı bilmezsin. Küçük bana gel desem gelmeyi bilmezsin. Minik kardeş, minik kardeş, can can can. Küçük kardeş, küçük kardeş can can can!".

Bunlar yetmezmiş gibi her yaz olan ama her seferinde katlanarak büyüyen para sıkıntısı da bu güzel ortama tat katmakta gecikmeyip tuz, biber olmaya ve bilimum baharat tadı vermeye devam ediyor. :(

Yetmedi mi? Evlendiğim sıralarda kaybettiğim 3-5 dişimin üzerine yaptırdığım kaplamaların altındaki iki diş dayanamayarak enfeksiyon oluşturdular. Sonuç mu? Üst çenemde kalan ve şu an için sağlam görünen 4 dişe tutunacak bir damak yapılmasını bekliyorum.

Şu an bile bu uzun yazıyı nasıl yazabildiğim konusunda bile bir fikrim yok. Ama sana bırakacağım bir çift sözüm var sevgili oğlum!

"Umarım, birgün gelirde beni olmayacak şeyler için suçlamazsın canım oğlum. Detaylara girmenin anlamı yok. Ben sadece en iyi şekilde evlat yetiştirmeye ve onun ihtiyaçlarının çoğuna karşılık vermeye çalışıyorum. Baba gibi Baba olmaya, çevremde gördüğüm ve ben bunu çocuğuma yapmayacağım dediğim şeyleri yapmamaya çalışıyorum. Umarım bu konuda başarılı olurum. Cenab-ı Allah nasip eder, senin de çocuğun olduğunda (ki sana benzerse) bunu anlayacaksın. Tıpkı benim anladığım gibi.

Seni Seviyorum Oğlum...

Çocuklar Ölmesin...

2006-08-10T12:33:00.000+03:00

Yaş 35, yolun yarısı...

2006-07-11T00:27:00.000+03:00

Bugün benim doğum günüm (10-07-2006). Eşim ve sevgili oğluşum, annem ve babam ve de kardeşim ve eşinin katılımıyla bir 35'e veda partisi verdik. Güzel bir gece oldu. 30 yaşıma girdiğim doğum günümde gerçekten yaşlanmaya başladığımı hissetmiştim. Bu sefer, Cahit Sıtkı Tarancı'nın şiirini daha bir özümseyerek okudum. Lise çağlarında edebiyat dersinde okumuştuk. Ama bana hiçbirşey ifade etmemişti o zamanlar. Ya 35'e güle güle dediğim bugün?

Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız,
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.
Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
Her yıl biraz daha benimsediğim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar?
Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?
Neylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak.
Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.

Bu günümde benimle olan ve beni hatırlayan herkese teşekkür ederim. En büyük teşekkürü ise sevgili eşim "Yeşim"'e ve oğluşum "Hamza"'ya borçluyum. Onları seviyorum :*

Hızlı Yaşam...

2006-06-25T00:17:00.000+03:00

Final sınavları, koşuşturmalar, yaverlik işleri derken gene uzun zaman olmuş buraya yazmayalı. Gelişmeler aslında çok. Her sabah okula gelirken yada haftasonları evde otururken içimden taşıp gelen duyguları güzel ifadelere dönüştürdüğümde "bunu kesin günlüğe aktarmalıyım" diyorum. Ama hayat koşuşturması o kadar yoğun geçmekteki bir türlü fırsat bulamıyorum.

Oğluşumla zaman zaman problemler yaşamamıza rağmen hala güzel ve verimli vakit geçirmeye çalışıyorum. Farkettiğim şey (daha doğrusu eşimin farketmemi sağladığı) şu, haftaiçi ve haftasonu birbirimize ilgimiz farklılaşıyor. Verimli vakit geçirmemiz haftasonu, haftaiçine nazaran daha fazla oluyor. Haftaiçi, günün büyük bir vaktini işte harcamam sanırım o küçücük beyinde pisikoljik olarak bir olumsuzluk oluştur. Bunu ciddi anlamda sorun ediyordum. Ciddi zıtlaşmalar oluyordu. Geceleri beraber yatıyoruz. Zaman zaman uyanıp "anne" dediğinde ben ilgilenmeye, onu sakinleştirici sözler söylemem rağmen bana vurmaya çalışması ciddi anlamda canımı sıkıyordu. Bu konuda bazı deneysel şeyler yapmayı düşünüyorum. Sonra tekrar sonuçları yazarım.

Babalar günü geldi geçti. Eşim sağolsun çok tatlı bir sürpriz yaparak bana hoşuma giden bir traş makinası hediye etti.

Artık izin alıp kafa tatili yapma zamanı geldi bence. Kamu kurumunda çalışmaktanda sıkıldım artık. Elalemin arkasını toparlamaktan. Herneyse güzel günler bekliyorum.

Birgün ses çıkaracak kimse kalmayabilir...

2006-05-30T11:29:00.001+03:00

İkinci Dünya Savaşı sırasında bir kilisede rahip olarak görev yapan Pastör Nie Moeller yazmış :

Önce Yahudiler için geldiler
Sesimi çıkarmadım ?
Çünkü ben Yahudi değildim.
Sonra komünistler için geldiler
Sesimi çıkarmadım ?
Çünkü ben komünist değildim.
Sonra sendikacılar için geldiler
Sesimi çıkarmadım ?
Çünkü ben sendikacı değildim.
Sonra benim için geldiler
Ve artık ses çıkaracak kimse kalmamıştı.

Akılsız başın cezasını ceken ayaklar ve Bir devrin kapanışı...

2006-04-27T08:52:00.000+03:00

Sonunda başardılar. İşte "Akılsız başın cezasını çeken ayaklar";

1998 Ağustosu'ndan beri, kurumsallaşmaktan ziyade git gide kamusallaşan bir yapı içerisinde, doğruyu yapmayı, güzeli vermeyi, ileriye götürmeyi hedef edinmiş, yanlışa dur diyen, el pençe divan durmayan, yalamayı ve yalaklanmayı şahsiyet edinmemiş, çalışanları için tüm riskleri alıp zaman zaman onların yergilerinin hedefi olmuş, nerdeyse 7 senedir aynı yazılıma alın terini dökerek ne takdir ne teşekkür alamadan destek vermiş, iyi ve güzel işlere imza atmış sekiz senelik çalışma arkadaşımı uğurladık dün.

Bir devrin kapanışı böyle sabitlendi 4. boyut olan zamana;

Deja-vu dinliyorum. Diyorki;

Niye ben düşünmeye zorlarım anlamam hiç kendimi
Kullanılırım bunu bilirim
Oynatılırım kukla gibi
Bağırır sevdiklerim
Her dakika kırarlar kalbimi
Çok gülüp çok ağlayıp bozarım sinirlerimi...

Herkes vefasız
Herkes iğrenç
Herkes çıkarcı gelir bana
Herkes yalancı
Herkes kıskanç
İnsan yokmu şu dünyada!

Dostum derler anlarım
Sadece bir günlük
Ders verirler yaratırlar geçici bir üstünlük
Hıyar derler düşünürüm
Bu ne biçim bir bütünlük
Ama bilmezler umursamazlar
Tek isteğim var özgürlük...

Herkes vefasız
Herkes iğrenç
Herkes çıkarcı gelir bana
Herkes yalancı
Herkes kıskanç
İnsan yokmu şu dünyada!

Çok uzağa gitmiyorsun sevgili Ziya Hocam. Aslında senin adına seviniyorum. Herşey gönlünce olsun. (Not: Artık personelin olmadığıma göre yemeğe beraber çıkabiliriz sanırım ;p )

18 ay bitti...

2006-04-19T15:45:00.000+03:00

Geçen hafta içinde oğluşum 18. ayını da doldurdu. Genel kontrol için aile doktorumuza gittik. Tabi bu arada beşli karma aşınında yapılması gerekiyordu. Biraz oyun, biraz maymunluk derken bu işi de hallettik.

Akşamına biraz ateş oldu ama tatlı oğluşum sağolsun enerjisinden hiçbirşey kaybetmedi.

Zaman zaman oğluşumla verimli dakikalar geçirmeyi başarıyoruz. Ancak nedense H. Kıvanç Üçtop beyefendinin sözlüğünde "sabit" ve "statik" kelimeleri bulunmamakla birlikte bu konuları kapsayan yada benzeşen kelimeler de bulunmamakta. Bundan dolayı da bazen durağanlık talep eden vücuduma yenik düşüp oğluşumun isteklerine cevap veremiyorum.

Artık evde beni özlüyor ve arıyormuş. Bazen Yeşim telefonda konuşturuyor bizi. Bana ağzını doldura doldura "Babbaaa" diye seslendiğinde herşeyi unutuveriyorum.

Son zamanlarda benim "Abuuv" (yani telefon) ile resim çekiyoruz. İşte onlardan biri. Eşim çekti. Ben de Kıvanç'a fotoğraf makinesini nasıl kullanacağını anlatıyorum.

İnternet Haftası 2006

2006-04-19T15:16:00.000+03:00

Bir İnternet Haftası'nı daha kutladık. "İnternet nedir? Günümüzde İnternet Kullanımı" konularını genç nesillere anlattık. Konu gereği salonun yarısını (bazı yöneticilerde dahil olmak üzere) uykunun pençelerinde heder ettik ama yine de görevimizi yaptık.

Not: Uyuma gençlik! Sen uyudukça "Gelecek" rüya olmaktan ileri gidemiyor. :(

Matrikis 1/2, Hızlı Yaşam, Tutulan Güneş

2006-03-30T13:54:00.000+03:00

Son 2 hafta zaman çok hızlı aktı. Bir yandan dersler, bir yandan da haftasonu kurs, yaşamın diğer alanları için vakit bırakmadı. Bir ay sonra kadar CNAP in 2. ve 3. kurlarının sırası bana gelecek. O zaman diyorumki evden bir döşek bir yastık kapıp okula konuşlanayım :)

Yedi diş birden fırtlatan sevgili oğluşumun yaşattığı 2 haftalık sıkıntılı dönemden sonra, son 1-2 haftadır verimli, mutlu, eğlenceli ve tabiki hareketli saatler yaşadık kendisiyle. Öylesine hızlı büyüyorki, bazen bu zamanı kaçırmamak için "Kırmızı Bisiklet" kitabını okuduğum "Can DÜNDAR" ın yazılarını anımsamaya çalışıyorum. Ama kahretsin ki yaşamanın temel gereksinimlerini karşılamak için çok çalışmak gerekiyor. Parayı icad eden arkadaşın kemikleri sızlar umarım :p

Geçen gün markete gittiğimizde şu meşhur araba şeklinde olan sepetlerden alıp Oğluşumuza ilk rally deneyimini yaşattık. İşte Hızlı Yaşam müdavimi huzurlarınızda

Ertesi günde, bir diğer karizmatik görüntüsünü elde ettik. Huzurlarınızda Neo from Matrikis 1/2

Bu olayın vukuu bulduğu gün Güneş Tutulması gerçekleşti. Gerek net'ten gerekse de yayın organlarından takip ettiğim kadarıyla bu olayın tekrar gerçekleşeceği zaman hakkında çelişkili bilimsel gerçekler mevcuttu. Biri der "86 yıl sonra", biri der "100 yıl sonra", diğeri "54 yıl"... Bilimsel gerçekler bile değişiyor bu yayının organlarından geçerken. Kim bilir başka neler değişiyor ???

Uzun bi aradan sonra...

2006-03-14T00:49:00.000+02:00

Uzun zaman oluş. Buralara yazmaya fırsat bulamadım bir türlü. Aslında bir ara küçük kağıtlara karalamalar yapmıştım ama...

Yeni ve kendimize ait olan evimize taşındık sonunda. Şubat başıydı. Gözümde büyüttüğüm kadar olmadı. Çok küçük hasarlarla da atlattık. Sağolsun, Melek annem çok yardımcı oldu toplanmamız ve Hamza efendiyi oyalama konularında.

Dersler başladı ve yeniden kes-kopyala-yapıştır lara başladık velhasıl. Neyseki bi sınıfta C++ anlatıyorumda haftanın bir günü kendime geliyorum doğrusu.

Oğluşumuzun 25 güne sığdırdığı 7 adet diş bizleri, daha çok da Yeşim'i çok yordu doğrusu. Azılar ve köpek dişleri cırcır olmaya sebep veriyormuş meğer. Bez gideri ciddi anlamda artmıştı. Çok şükür ki onu da atlattık.

Bir ara Emre geldi. Kayıt yaptırmaya. İyi oldu, görüşme fırsatı oldu.

Adsl bağlattık sonunda. Şu an gecenin 00:59 unu gösteriyor saat tam bu kelimeleri yazarken. Heh, neden mi bu saat? Hamza efendi anca bu saatlerde uykuya geçiyorda, bende bilgisayarı açabiliyorum. Yoksa nerdeeeee....

Gene boşladık velhasıl...

2006-02-10T09:13:00.000+02:00

Nerdeyse taaaa Kurban Bayramından önce yollamışım en son girdiyi. Arada yine hızlı birkaç hafta geçirdim. Evde birkaç kağıda karalamalar yapmıştım. Bir türlü elim varıp ta yazamadım buraya. Ama haftaya biraz daha özen göstereceğim. Bu arada Sevgili Emre hocanın doğum günüymüş geçen gün. Maalesef kutlamayı unuttum. Yüzüm olupta bir mesaj da atamadım. Ayıp ettim kısacası. Ama dedim ya o kadar hızlı geçti ki son iki hafta, daha yeni kendime gelebildim diyebilirim. Taşınma telaşıydı, okulda final sınavları, kağıt değerlendirmeleri, evin eksiklerinin giderilmesi, vs. Sonra da düşündüm biraz. Uzun zaman olmuştu doğum günü kutlamayalı. Sanırım kendi doğum günümü bile unuttum. Aslında gençlik yıllarımdan beri var bu duygu bende. Yaz aylarına rastladığından genelde aile içinde Canım Annem'in o güzel el yapımı pastalarıyla kutlardık. Rahatsızlığından sonra onu da yapamaz oldu. Zamanı durdurmak ve bir filmde seyretmiş olduğum gibi bir günü defalarca yaşamak isterdim diye düşündüm. Düşündüm, düşündüm. Hangi günde sıkışıp kalmalıydım? Bulamadım...

Değişim...

2006-01-04T14:27:00.000+02:00

Geçen gün toplanırken üzerinde herhangi birşey yazmayan bazı cdler buldum. Ne kopyalamışım buna diye merak edip içine baktığımda, ilk hazırladığım resim vcd si olduğunu gördüm. Biraz kurcaladım. Sonunda bu girdiyi yazmaya karar verdim. Şu sıralar televizyonlarda gösterilen bir reklamın sloganı aklıma geldi.

"Değişmeyen tek şey değişimdir."

Beklenen olmadı, Ev bitmek üzere, 10. köyü arıyorum...

2005-12-29T10:36:00.000+02:00

Günler öyle hızlı akıyorlar ki bazen yetişmekte zorlanıyorum. Sevgili oğluşumuzun beklenen diş çıkarma olayı gerçekleşmedi. Huzursuzluğunun neden kaynaklandığı meçhul. Kayınvaldem bizde. Ev taşımamızda yardımcı olmak için geldi. Ama Kıvanç beyler maalesef kadıncağızın suyunu çıkardı. Kendine oyun arkadaşı olarak atadı :)

Evle ilgili sorunlar çıkıyor. Bir taraftan ustalara (Nedense "Usta" sıfatı verilecek kişileri IQ su 15 in altında olanlardan seçmişler) laf anlatmakla uğraşıyorum. Tarif edip ellerine notlar bile vermeme rağmen şu ana kadar bir işi tek seferde yaptırabilmişliğim yok. Neyse, genede isteğimize göre bir ev olacak. Biraz küçük ve giriş katı olmasına rağmen bize ait olacak. Kredi ödemeleri biraz korkutuyor ama elden ne gelir? Babadan zengin olmayınca kendin birşeyler yapmak ve bazı riskler almak zorundasın.

Bütün bunlara rağmen hayat genede güzel. Çok şükür sağlık sıhhatimiz yerinde. Emre hocanın başından geçen olay gibi birçok olumsuzlukla karşılaşıp duydukça çok şükür demek lazım diyorum. Yaklaşık 4-5 senedir geleceğin doktorlarını yetiştiren Tıp Fakültesi öğrencilerinin bilgisayar derslerine ben giriyorum. Onlara mesleklerinin ne kadar zor olduğunu, yapacakları hataların insanların hayatlarına mal olabileceğini, hastalarına iyi ve güler yüzlü davranmalarını, ve birçok iyi niyet ve nasihatte bulunuyorum. Ama buna rağmen onlar nedense beni "Doktor Düşmanı" ilan ediyorlar. Neden mi? Çünkü doğruları konuşuyor ve söylüyorum. Ne derler, "Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlarmış". Bende bir sonraki köyü arıyorum.

Sevgili ve canım annem, bu tür olumsuzluklar karşısında bana hep "Oğlum, ümitkar ol, umudunu hiçbir zaman kaybetme. Bunlar böyle sürüp gidecek değil ya! Her gündüzü takip eden bi akşam olduğu gibi her akşam karanlığını takip eden bir sabah güneşi vardır." der.

Sevgili anneciğim, artık geleceğimizi emanet edeceğimiz gençliğin durumunda hiç açık umut kapısı kalmadı. Hangi kapıyı çalsam, hangisini aralamaya çalışıp içerde karanlıkta kalanları dışarıya çıkarmaya çalışsam nafile! Umarım bizim yavrumuzda bu kapıların birinin arkasında kapalı kalmaz. Biz elimizden gelenin azamisini göstermek için çırpınacağız.

Zor bir hafta olacak...

2005-12-13T15:12:00.000+02:00

Eh, sonunda oğluşumun azı dişleri "geliyom beeeen" demeye başladı. Damak kısmı oldukça şişmiş, dün akşam hiçbir şeyden mutlu olmadı. :( Devamlı mızmızlandı. Ne iş kardeşim bu hayat? Çıkarcam diye uğraşıyon, sonrada koruyacağım diye uğraşıyon, en sonunda da dökülmesin azımda kalsın diye uğraşıyon. Bu azılar çıkana kadar biraz uğraştırcak bizi.

Bu arada, hafta sonu cep telefonumla bir iki numara yaptım. Aşağıdakiler fena olmadı.

İnsanlara saygıları olmayanlar saygı görmemeliler...

2005-12-05T11:23:00.000+02:00

3-Aralık Dünya Engelliler Günü. Haberlerde seyrettiğim işitme engelli bir vatandaşın "telefon konuşması" ile ilgili yakarışları beni ciddi anlamda sarsmıştı. Kendimi bir an olsun o vatandaşın yerine koydum. Hayat benim için ne kadar zordu!

Birden aklıma geldi. Biz engelli olmayan insanlar için bile sokakta yürümek ne kadar zor oluyordu. Hele ki oğlumuzu arabası ile dolaştırmaya çıkardığımız zamanlarda. Nerdeyse kaldırımın yarısını kaplayan boya küpleri, çim biçme makinaları, bisikletler ve esnafın bilimum teşhir ettiği ürünleri. Bunlar da yetmezmiş gibi, sanki kaldırımın tapusunu satın almışcasına kolkola, çene çalarak, bütün kaldırımı kaplar bir şekilde yürüyen ve karşı karşıya geldiğinizde sizi ezecekmiş gibi üzerinize yürüyen, insanlıktan nasibini alamamış insan suretindeki insanlar.

Her Belediyenin kendine göre tanzim ettiği kaldırımların bile biçimsiz, kalitesiz ve ergonomik olmayan yapısı biz engelli olmayan insanları bile zorlayıp çileden çıkarırken, engelli insanların yaşam haklarını baltalamak bizde vazgeçilmez bir unsur olmuş.

"AB kapısından giriş yapmaya hazırlanan" Türkiye Cumhuriyeti; "Avrupa, avrupa duy sesimizi, işte bu gelen Türklerin ayak sesleri" sloganlarıyla avazın çıktığı kadar bağırmaya devam et sen. Bu gidişle sana verilecek tek şey, bağırmaktan kısılan sesine ve boğazına yardımcı olacak bir pastil. :(

Oğluşum artık yürüyor...

2005-12-02T17:52:00.000+02:00

Birkaç gün oldu aslında bu girdiyi yapamayı düşüneli, ama bir türlü fırsat bulamadım. Bitanecik oğluşumuz artık yürümeye başladı. Biraz tembellik, biraz ayrılma korkusu derken tek başına yürümeye başladı. Ama coğu zaman bizi baston gibi kullanmaktan vazgeçmiyor. Damdan düşenin halini damdan düşen anlarmış. Kendimi bir "Baston" gibi düşündümde, ne zor işi varmış meğer. En kötüsüde hiç istediğin yere gidemiyorsun :)

Bakalım daha neler göreceğiz ???

Boşladık burayı velhasıl...

2005-11-22T15:42:00.000+02:00

Sınavların başlaması, birim değiştirmek, cnap, oğlanla uğraşmak derken boşladık biraz burayı galiba. Emre Hoca kızdı biraz tabi ki. Biraz daha dikkatli olmak lazım.

Büyük Gün...

2005-10-17T16:23:00.000+03:00

Dün (16-10-2005) Biricik Oğlumuzun 1. doğum günüydü. Aile efradı toplanıp kutladık. Tabi ki aramızda eksikler vardı. Oğlumun Anneannesi, dayısı, yengesi, Emre amcasıyla Gülçin teyzesi ve Aylin arkadaşı.

Kara Toprak Ver Yarimi...

2005-10-12T16:53:00.000+03:00

İki gün önce, yakın aile dostumuz, beni ve kardeşimi küçüklüğümüzden beri tanıyan, neredeyse fahri babamız olan sevgili "Damas" (Abdülkadir PARMAKSIZ) amcayı kaybettik. :(

Cenazesinde bulunmak beni gerçekten ruhen sarstı. Sevdiğin insanlardan ayrılmak çok güç. Hele ki dön(e)meyecekleri bir yere gidiyor iseler.

Allah rahmet eylesin "Damas Amca", mekanın cennet olsun.

Kürkçü dükkanına dönüş...

2005-09-30T19:44:00.000+03:00

Sonunda kariyerimin doğduğu yere geri dönüyorum. Bu sefer farklı bir branşta.

Bu kadar emek verdiğim bir yeri bırakmak çok zor. Ama mecbur kaldığımı hissettim.

Bakalım daha neler göreceğiz. Hadi hayırlısı.

Oğluşum...

2005-09-16T09:56:00.000+03:00

Dün, her ay rutin şekilde kontrole gittiğimiz çocuk doktorumuz Nihal hanımdaydık. Bitanecik, neşe kaynağımız oğluşumuzun bu "güzel yada çirkin, iyi yada kötü dünya" da geçirdiği 11. ayı bitmişti.

Ne de çabuk geçmişti zaman? 1,2,3 ve derken 7. dişi de çıkıvermişti o minik tatlı ağızında oğluşumun. İlk aylarda göğsümde uyuttuğum bitaneciğimiz şimdi 11 kg. olmuştu. Ha emekliyordu ha emekliyecek derken şimdi sehpalara tutunup yürümeye başlamıştı. Artık bizimle birlikte el çırpıyor, o minicik elini sağa sola ritmik sallayarak "baş baş" yapıyor ve kendisine verdiğimiz şeyleri isteyince avucumuza bırakıyordu.

Candan Erçetin'in albümüne de adını verdiği "Melek" parçasıyla beklemiştik seni. Sözleri şöyleydi şarkının;

biliyorum
sen bir meleksin
bana yardım için gönderildin

biliyorum
sen bir meleksin
zor günlerimde çıkageldin

yüzümü güldürdün
başımı döndürdün
acımı dindirdin
yolumdan çevirdin

eğlendirdin
sakinleştirdin
ehlileştirdin
ve daha bir sürü şey

canım mısın sen
benim misin
her şeyim misin sen
hoş geldin melek
sefalar getirdin

ya gelmeseydin
yetişemeseydin
beni bulamasaydın
ne yapardım
yarım kalırdım melek

biliyorum
sen bir meleksin
seni sevmem için gönderildin

biliyorum sen bir meleksin
son demlerimde çıkageldin

ya gelmeseydin
yetişemeseydin
beni bulamasaydın
ne yapardım
yarım kalırdım melek
yanlış yapardım melek

Ben de sana annenin karnındayken şöyle söylerdim bu şarkıyı, hatırlarmısın bilmem? " Hoş geldin bebek, sefalar getirdin. Ya gelmeseydin, yetişemeseydin, beni bulamasaydın, ne yapardım? Yarım kalırdım bebek" :)

Seni çok seviyoruz H. Kıvanç ÜÇTOP ! Yüzündeki gülücükleri Yüce Allah'ım hiç soldurmasın. xoxoxoxo

Hayatın örselediği kalpler...

2005-09-16T09:45:00.000+03:00

Bir önceki blog girdisinde beklenenler olmadı. O girdiyi yazarken boğazıma takılan yumruk o gece el sallarken ortalarda yoktu. O gecenin sabahında eşim ve ben kendimizi yorgun ve boşlukta hissediyorduk. Ama göz sıvılarına hakim olamayan kadınlık hormonlarının verdiği emirle hareket eden eşimin göz pınarlarıydı.

Bindiğimiz bu hayat gemisinde örselenmekten sertleşen kalbim miydi acaba? Yoksa, ruhum "Daha önceleri de gidip dönmüşlerdi" rahatlığında mıydı? Bunlardan hangisiydi yaşadığım bilemiyorum. Fakat, her gidenin ardından dökülen gözyaşları, uzun sürmüyordu hayatın hızlı ritmi içinde koşan bizler için. Neyse ki biliyordum onlar istediklerine kavuşmuşlardı. Allah'tan onlar için güzel günler diledim. Herşey gönüllerince olsun. Yüzlerinde gülücükler, ceplerinde paracıklar eksik olmasın :p

Düşen yapraklar...

2005-09-12T09:48:00.000+03:00

Zor bir hafta sonunun ardından, haftanın ilk iş gününde gene hüzün var bende. Sonbaharın gelişiyle beraber tabiatta yaşanan yaprak dökümü bölümde de devam ediyor. Emre, Gülçin ve Tatlı Prenses (Aylin) artık İstanbul'a gidiyorlar bu gece.

Sabah gelip müzik dinlemek için winamp ı açtığımda listede ilk parça "Çemberimde Gül Oya" adlı dizinin o hüzünlü parçası kolonlardan yükselmeye başladı. Parçada şöyle diyordu; "Bana bana, hep bana. Ayrılıklar hep bana. Gidenlerin ardından, baka kalmak hep bana..."

Bu gece saat 10:00 u gösterdiğinde, İstanbul'a doğru hareket eden otobüsün içinde yaklaşık altı sene Emre ile, iki sene de ailecek paylaştığımız birlikteliği, hatıraları, dostluğu, kardeşliği, mutluluğu, umudu, öfkeyi ve bir çok şeyi yolcu edeceğiz.

Umarım, bu akşam onlara el sallerken, biz erkeklere yüklenen "dimdik ayakta duran, ağır adam olma rolünü" yüklenebilir, boğazıma oturan o yumruğu yutabilir ve göz sıvılarıma hakim olabilirim.

Güle güle Karaoğlu ailesi :(

Debian'lı Günler 1

2005-09-08T10:20:00.000+03:00

Evet, sonunda büyük günün ardından dizüstü bilgisayarıma "Debian" yüklemeyi başardım. Tabi ki Emre nin yardımıyla.

Kurulumdan bahsetmek gerekirse, diğer kullandığım dağıtımlara (Suse, TaoLinux, Fedora gibi) göre biraz uzun ve zor görünüyor. Ama bununla birlikte kullanıcıya daha çok müdahele etme hakkı sağlıyor. Başlamadan önce makinanızdaki donanımlar hakkında biraz detay bilgiye sahip olmanız gerekiyor. Kurulum esnasında kullanılabilecek türkçe kılavuzlar "Debian Türkiye" ve "Serdar Aytekin" nin web sayfalarında mevcut. Oldukça doyurucu ve yardımcı oldular.

Temel kurulum yaklaşık 30 ila 45 dakika arasında sürüyor. Bu noktadan sonra yapmanız gereken ise istediğiniz paketleri Debian a özgü olan ve kurulum sırasında neredeyse yüzlerce kere yazdığım o muhteşem paket yönetim aracı "apt-get" ile kurmak. Ben kurulumu dvd isolardan gerçekleştirdiğimden pek fazla internet ihtiyacı doğmadı. Ama bugün işyerimdeki makinama net iso sundan kurmayı planlıyorum. Sistemi isteklerime uygun hale getirmem ise yaklaşık 1.5-2 saatimi aldı. Buda bende, eğer makinama tekrar kurmam gerekecek bir sorun çıkarsa uzun zaman harcamam gerektiği konusunda negatif düşünceler uyandırdı.

Kendime göre ihtiyaç duyduğum paketleri kurduktan sonra X ortamında çalışmaya devam ettim. İlk bakışta Suse, Tao ve Fedora gibi diğer dağıtımlara göre soğuk bir arayüzü olmasına rağmen "Debian Türkiye" deki "Debian Kurulum Rehberi" adlı makalenin sonunda yer alan birkaç düzenlemeyi yapınca biraz daha çekici ve eğlenceli hale geldi.

Kurulumdan sonra ses kartında problem çıkmasına rağmen, "alsa" yı kurduktan ve konfigüre ettikten sonra bu problemde ortadan kalktı. Bir de, Tao ve Fedora da kurmakta zorluk çektiğim ve her seferinde codecleri ile boğuşmaktan hal olduğum "Mplayer" sorunsuzca kuruluverdi. Hele hele codecleri "apt-get" ile kurduktan sonra "Totem" video oynatıcısında bile divx leri rahatlıkla altyazı sorunu olmadan seyredebildim.

Söz etmeden geçemeyeceğim bir diğer güzellik ise "TrueType" fontları kurarak, görmekte zorlandığım mplayer menülerinin rahatlıkla görülebilecek ölçeğe gelmesi ve font seçeneğini arttırmak baya hoşuma gitti.

Bakalım bugün net ten kurulum sonrasında neler olacak? Arkası Yarın :)

Büyük gün...

2005-09-06T11:52:00.000+03:00

Bugünün neden "büyük gün" olduğunu anlatmadan hemen önce bir konuyu kısaca belirtmek istedim. Dün maalesef Emre nin yaptığı son "yumurtalı köfte" (yumurta ile yapılan çiğ köfte tadı ve kıvamında bir yiyecek) yi de yedik. Yeşim ve ben bu tadı uzun süre tadamayacağımız için derin üzüntüye gark olduk.

Gelelim "büyük gün" değerlendirmesine. Evet, bizatihi şahsım,yani ben, dün net ten indirerek 2 adet dvd ye yazmış bulunduğum muhterem linux dağıtımı, uzun süre kullananlarla "kullan debelen!" sloganıyla dalga geçtiğim "Debian Linux- Sarge" ı dizüstü bilgisayarıma yüklemeye karar verdim. Ve sabahın erken saatleri kolları sıvadım. (Amanın, bir şehir efsanesi daha gerçeğe dönüşüyor.) Başıma gelenler mi? Onu da yarın neşredeceğim. Hade hayırlısı :)

Yenilikler...

2005-09-05T13:01:00.000+03:00

Güzel bir haftasonu geçirdim. Bitanecik oğluşum (Kıvanç) kendisine verdiğimiz bir oyuncağı, elimizi uzattığımızda bize geri verdi. Kendimi bir zaman yolcusu olarak hayal ettim. Bundan 10.5 ay önce topu topu 4 kg. gelen bir insan yavrusu her geçen günün ardından hızla büyüyor ve değişiyordu. Biz ise "zaman" dediğimiz o tik taklar arasında gidip geliyorduk. Bakalım yenilikler ne şekilde devam edecek. Bu arada bu kadar aydan sonra hala uyku problemimiz devam ediyor. Nedense uzun süreli ve kesintisiz bir uyku elde edemiyor oğluşum.

Bu hafta Emre ler de gidecek. Bakalım "Yaprak Dökümü" ne şekilde devam edecek.

Hadi hayırlısı...

2005-09-02T12:06:00.000+03:00

Focus dergisinin bloguna bakar iken farkettim blogger.com sayfasını. Aslında daha önce kendi makinamda host ettiğim bir blog vardı. Ama işim gereği bir linux bir windows derken sayfanın bir online bir offline olması canımı sıkıyordu. Zaten bir ay önce de makinamın donanımsal olarak göçmesinden (uyduruk ram kullanmaktan) sonra yazdıklarımı da kaybetmiştim. Bakalım burada neler dile getireceğiz?